Circusartiest, Schatgraver of Asielzoeker

Dat vragen wij ons af bij het zien van de rode eekhoorn die met partner overduidelijk een van onze bijgebouwen 'gekraakt' heeft. We weten nog niet wat onze rechten zijn voor het geval we ons bezit terug willen claimen maar voorlopig dulden wij met plezier hun aanwezigheid. Vooral het graven naar verborgen schatten met het wiebelende kontje en dito pluimstaart is zeer vertederend.

De eerste eekhoorntjes werden een paar jaar geleden waargenomen toen we nog maar pas waren ingetrokken. De vriendin van onze zoon zag zelfs een moeder gevolgd door enkele kleintjes balancerend als circusartiesten door de toen veel te hoge clematis. De clematis vonden we later zelfs boven op onze zolder terug. Enkele dagen later vonden we ook het bewijs dat ze ons hebben zitten begluren. Dat bewijs was een piepkleine (zweet-)hand afdruk van een eekhoorntje op het raam. Het moet echt tegen het raam aangeleund hebben terwijl het aandachtig naar binnen tuurde met het zweet in z'n handen van de spanning. Hopelijk is dat op bijgevoegde foto goed te zien, zo niet klik erop voor een vergroting. Wie bij het zien hiervan niet week van binnen wordt... Inmiddels zijn we gewend aan hun aanwezigheid maar toch rennen we elke keer weer naar het raam wanneer ze hun kunsten in onze tuin vertonen. Het verveelt nooit.

Zo hadden wij na ons eerste seizoen nog voldoende walnoten over die we geraapt hadden. Die hadden wij aan de voet van een van onze Japanse kersenbomen gelegd in de wetenschap of anders toch zeker in de hoop dat een eekhoorntje het zou vinden. We hielden al complete dialogen voor de mogelijke schatgraver. Het moest toch nog een paar dagen duren voorwaar we warempel de geluksvogel af zagen vliegen op het voor hem of haar toch zeker immense fortuin. Als een bliksemstraal schoot het van de stapel naar links en rechts en weer terug, telkens de walnoot op een andere plek begravend. Vliegensvlug een gat graven, noot erin en weer dicht, terug naar het fortuin en hup op een andere plek opnieuw graven enz. Telkens weer met als 'grande finale' dat wiebelende kontje en trillend pluimstaartje. Het was voor ons een buitengewoon leuke en ontroerende film die zich zo puur natuur voor ons afspeelde. Nog hebben we het er vaak over.

Maar nu dus hebben we waarschijnlijk een probleem met onze 'barmhartigheid'. De eekhoorntjes hebben besloten te blijven en wel in ons bijgebouw de 'barak'. Dit gebouw had 85 jaar geleden al gesloopt moeten worden toen zijn dienst als opslag - en verblijfplaats van de bouwvakkers erop zat. Desondanks staat het er nog steeds, voor ons nog altijd als opslagplaats en volgens de gemeente bekend als nummer 8a Chemin de Le Sourd. We zouden het dus altijd nog als woonhuis kunnen omturnen en zelfs verkopen of verhuren. Nu zien we echter regelmatig een eekhoorntje door een van de gaten boven de deur kruipen, het bewijs dat ze het 'gekraakt' hebben en net nu we het plan hadden om er eens flinke schoonmaak te houden.

Toch, als beloning voor de vele capriolen en ontroerende taferelen en natuurlijk vanwege hun bekering tot het boeddhisme (zie ons eerdere artikel hierover: 'De Kersenbloesem erkent als Sanctuary') hebben we naar ons hart geluisterd en de eekhoorntjes permanent de status van asielzoeker gegeven en als welkome gast een veilig onderkomen geboden voor zolang als dat nodig is. Het opruimen kan best wachten totdat de familie hopelijk met aanwas elders hun geluk beproeft wellicht in een van de andere bijgebouwen die toch wachten op een nieuwe bestemming.